Bereken Staphoogte/Trapafmetingen Volgens DIN 18065

Bereken Staphoogte/Trapafmetingen Volgens DIN 18065

Een trap is een bouwelement dat dagelijks wordt gebruikt. De productie ervan is echter erg ingewikkeld en mag alleen door professionals worden uitgevoerd. Om ervoor te zorgen dat in alle gebouwen consequent veilige trappen worden gebruikt, is de fabricage ervan gespecificeerd in DIN 18065. Een onjuist gebouwde trap is een zeer ernstig constructiefout. Als bouwer heeft u het volledige recht op sloop en correcte uitvoering. In deze tekst leest u hoe u een trap berekent en controleert.

De natuurlijke paslengte als basis

De tredenregel is de belangrijkste formule voor elke vakman die zich bezighoudt met trappenbouw. Naast timmerlieden en trappenbouwers zijn dit vooral betonwerkers en metselaars. Alleen een trap die gemaakt is volgens de tredenregel voldoet aan  DIN 18065  en heeft dus de nodige veiligheid bij het op- en afgaan.

De basis van de stapmaat is de gemiddelde staplengte van een volwassen mens. Hoewel de lichaamslengten van mensen met 1,60 m – 1,90 m een ​​vrij grote spreiding in gemiddelde lengte vormen, blijft de binnenbeenlengte relatief constant op ca. 61 – 65cm.

Daarom definieert DIN 18065 als gemiddelde een staplengte van 63 centimeter.

Uit deze meting wordt de hoogte en hoogte-breedteverhouding van een trap opgebouwd.

Verhoging in een trap

Trappen zijn zo ontworpen dat ze door een gezonde, volwassen persoon continu kunnen worden bewandeld. Dit betekent dat één stap meestal twee stappen omvat. Deze constructie maakt ook de “triple step” mogelijk. Hierdoor kunnen ook ouderen en gehandicapten de trap gebruiken. Stap voor stap klim je met beide voeten.

Op basis van de gemiddelde staplengte moet deze worden opgesplitst in twee beklimmingen en één stap. Een simpele deling door drie zou de hellingen en het loopvlak gelijk maken. Bij  63 cm: 3 = 21 cm bleek echter dat de treden nog iets te steil zijn en de trede iets te smal om de trap comfortabel te kunnen gebruiken. Daarom werd de helling met drie centimeter verminderd en het loopvlak met zes centimeter verbreed.

De standaard maat voor een trap is dan ook:

  • 18 centimeter per helling
  • 27 centimeter per stapbreedte

Om meer flexibiliteit ter plaatse te bereiken, wordt deze rigide specificatie met een kleine afwijking uitgebreid. De tredebreedte of de trede moet tussen de 23 – 29 cm zijn. Toch moet de som van twee hellingen plus een trede altijd tussen 59 en 65 centimeter liggen. Daarom, hoewel een afwijking is toegestaan, schrijft dit dan noodzakelijkerwijs de afmetingen voor van het andere onderdeel in elk geval. De volgende verhoudingen van staphoogte tot stapbreedte worden daarom gespecificeerd:

  • 17/29
  • 17,5/28
  • 18/27
  • 18,5/26
  • 19/25
  • 19.5/24

Deze maat komt voor bij alle normale, rechte of bordestrappen. In het geval van wenteltrappen is het onpraktisch gebleken om deze dimensie strikt aan te houden. Daarom is een kleine afwijking van de standaardafmetingen toegestaan ​​voor wenteltrappen of gebogen trappen.

Bepaal de schaalafmetingen

Nu is het relatief eenvoudig om de trap zo te berekenen dat deze permanent gebruikt kan worden. Maar onderweg liggen er nog wel wat valstrikken op de loer. In principe meet je vanaf de bovenrand van de onafgewerkte vloer tot de bovenrand van de onafgewerkte vloer van de volgende verdieping om de overwinnende dimensie te krijgen. De eerste fout die u hier kunt maken, is dat u geen rekening houdt met de dikte van de vloer. Daarom: Meet altijd van bovenrand tot bovenrand!

De normale kamerhoogte in een vrijstaande woning is minimaal 2,10 meter, maar de regel is tussen de 2,20 en 2,50 meter. Kamerhoogten van slechts twee meter of minder worden door de bewoners meestal als benauwend en oncomfortabel ervaren, ook al zijn ze zelf beduidend kleiner dan 2,00 meter. De dikte van een betonnen tussenplafond ligt bij normale eengezinswoningen tussen de 16 en 20 cm. Hierdoor heb je een schil van  2,40 meter tot 2,70 meter die de trap moet overwinnen.

Berekening van traptreden

Deze maat is nu eenvoudig te delen door de opgegeven standaard hoogtes voor trappen. Vanaf een vrije schelphoogte van 2,70 meter is het aantal treden:

270cm: 17cm/stap = 15,88 stappen

Aangezien echter nooit deelstappen worden gebruikt, wordt nu uitgegaan van ten minste 16 stappen. Je neemt nu weer de dagmaathoogte en deelt deze door het berekende aantal stappen:

270cm: 16 = 16.875cm

Dit geeft de hoogte van een enkele trede. Met behulp van de ophogingsregel  2 x S + A = 63 cm  kan nu de breedte van het opstapvlak worden berekend:

16.875cm x 2 + A=63cm  33.75 + A= 63cm A=63cm  – 33.75cm = 29.25cm

Maar aangezien je nu weet dat de afgewerkte trap 16 treden zal hebben en elke trede behalve de laatste een breedte van 29,25 cm zal hebben, kan nu ook de lengte van de trap bepaald worden:

15 x 29,25 = 438,75 cm of 4,39 meter

Het trappenhuis moet minimaal deze lengte hebben om veilig de trap op te kunnen zonder uw hoofd te stoten.

Shell maat is niet afgewerkt maat!

Deze methode is handig voor tijdelijke bouwtrappen of voor achteraf aangebrachte houten of stalen trappen. Voor betonnen trappen is hier echter voorzichtigheid geboden, omdat het maken van een constructiefout heel gemakkelijk is.

Er is nog een verzwarende factor: de trap moet de standaardregels hebben in de uiteindelijke installatiestaat, niet al in de casco! Zowel de vloeren als de trappen zelf zijn meestal nog bezet waardoor alle hoogteverhoudingen veranderen. Heeft de benedenverdieping bijvoorbeeld een dekvloer met ingebouwde verwarming en heeft de bovenverdieping sterke vloerisolatie, dan kloppen niet alle maatvoeringen meer. Het coaten van de trap met dikke marmeren platen resulteert ook in andere staphoogtes dan een dunne coating van tegels of PVC. Het is daarom belangrijk om vooraf precies te weten hoe de trappen en vloeren moeten worden bekleed. De hoogte van de overkappingen moet worden meegenomen in de berekening van de trap. Als je ook maar één factor vergeet, wordt de trap zo fout in constructie dat meestal alleen een omgekeerde mogelijk is.

Welke trappen nemen?

Een traplengte van meer dan vier meter is nagenoeg acceptabel. Langere trappen hebben als nadeel dat ze erg onpraktisch worden bij het transporteren van lasten. DIN 18065 schrijft een onderbreking door een platform voor uiterlijk na 18 beklimmingen, ook bij rechte trappen. Deze helling kan echter worden gebruikt om de richting van de trap te veranderen. Platformtrappen hebben ook als voordeel dat er goed lasten op geplaatst kunnen worden. Ze zijn bijzonder geschikt voor huurappartementen. Daarom vind je bordessen standaard in de trappenhuizen van appartementsgebouwen.

Halve draaitrappen zorgen ervoor dat rechte trappen van richting kunnen veranderen. Meestal wordt een richtingsverandering van 90° of haaks uitgevoerd. Als een volledige richtingsverandering van 180° moet worden uitgevoerd, is de platformtrap in het algemeen meer aan te bevelen. Het is veel eenvoudiger te bouwen en biedt veel meer ruimte bij het transporteren van lasten.

Meer weten over de verschillende soorten trappen? Een uitgebreide beschrijving vindt u hier:   Overzicht van de soorten trappen

Installatie- of ruwbouwtrappen – voor- en nadelen

De standaard in een- en meergezinswoningen is de overdekte betonnen trap. Dit vervult ook statische taken. Het is met zware wapeningsijzers aan de verdiepingen verankerd, waardoor het huis in het algemeen extra stabiliteit krijgt. Hun installatie is echter vrij complex: als er geen betonnen geprefabriceerde trap wordt gebruikt, moet deze worden berekend, bekist, versterkt, gestort en opnieuw bekist. Later wordt het gecoat zodat het zowel visueel als functioneel bij de rest van de woning past.

Een achteraf ingebouwde trap geeft een veel grotere ontwerpvariatie. Het hoeft niet altijd de standaard houten trap te zijn. De trappenbouwers van tegenwoordig kunnen ook marmeren trappen produceren om achteraf te monteren. Toch bereiken de achteraf geplaatste trappen nooit de stabiliteit van een betonnen trap die stevig in het casco verankerd is. De achteraf geplaatste trappen kunnen nauwelijks statische taken overnemen. Aan de andere kant is hun berekening veel eenvoudiger. Bovendien zijn latere wijzigingen aan het gebouw veel eenvoudiger door te voeren. Een ongeplande vloerverwarming met een dikke isolatielaag zorgt altijd voor een oneffenheid in het afschot van betonnen trappen. Bij een inbouwtrap kan de trap worden vervangen of iets aangepast.

Qua prijs hangt het echter sterk af van de versie welke oplossing goedkoper is. Een pure prefab betonnen trap met 15 treden kost minimaal 1200 euro. Tel daarbij de vlonders en balustrades op, die de prijs al snel meer dan verdubbelen. Ook bij betonnen trappen is een professionele coating belangrijk: als de treden zonder zwevende dekvloer worden gelegd, is elke trap door het hele huis luid hoorbaar. Dit kan ook leiden tot een constructiefout waarvoor een correctie kan worden aangevraagd. Een ingebouwde trap is vergelijkbaar geprijsd. Het kan echter direct na installatie worden gebruikt. Meestal is er een leuning ingebouwd.

Conclusie: een goede planning bespaart kosten

Er is bijna geen ander bouwelement waar je zoveel fouten kunt maken als met een trap. Een meting is misrekend en de trap moet volledig opnieuw worden opgebouwd. Correcties zijn zeer moeilijk uit te voeren en leiden meestal tot onbevredigende oplossingen. Daarom is een goede en duurzame planning het allerbelangrijkste als het om een ​​trap gaat. Er moet met alle factoren rekening worden gehouden, inclusief eventuele latere installaties. Maar als je genoeg tijd en professioneel advies neemt, wordt de trap een betrouwbaar, elegant en functioneel onderdeel van het huis.